 |
DE GEVOLGEN VAN ABORTUS |  |
|
|
|
De nood
na abortus
“Ik
ben 21 jaar en studeerde aan de universiteit. Om verschillende redenen heb ik
een tijdje geleden abortus laten uitvoeren. Sindsdien ben ik heel bedroefd en
vol schuldgevoelens. Het besluit tot abortus had ik samen met mijn vriend
genomen. Wij waren er toen allebei van overtuigd dat het de enige oplossing
was. En toch heb ik het gevoel dat ik nu nooit meer gelukkig word.”
Observatie
en ervaringen in de psychotherapie bewijzen dat zulke conflicten na abortus
eerder regel dan uitzondering zijn. Het gaat met veel vrouwen zo. Na abortus
lijden ze aan nachtmerries, angsten, depressies of schuldgevoelens. Ze hoeven
bij voorbeeld maar een kinderwagen te zien om aan de abortus herinnerd te
worden. Ze stellen zich onwillekeurig hun eigen kind voor in dezelfde leeftijd
en denken er aan dat het al zou kunnen lachen, “mamma” zeggen of beginnen
te lopen.
(1) blz
185
Hoe kon
dat gebeuren
Hoe kon
het toch gebeuren dat ik jou niet herkende?
Hoe was
het mogelijk dat ik je niet mijn “kind”noemde?
Verstrikt, gevangen en helemaal alleen
nam ik deze beslissing.
Was het werkelijk nodig?
Nee, het was niet nodig!
Jouw
kleine leventje, een wonder, een geluk,
-dat
opgeofferd werd-
brengt
niemand meer terug.
Hoeveel nachten heb ik je gebaad in tranen.
Vergeef mij, mijn kleintje!
Vergeef mij, mijn God!
Maar ook
het donkerste rood,
scharlakenrood
als bloed,
wordt zo
blank als de zon-en dan
wordt
“alles goed”.
Ik dank
U, mijn God!
(1) H.V.
blz 188.
De dag
daarna
Kinderen.
Waar
komen toch al die kinderen vandaan?
Waarheen
ik ook kijk,
ik zie
er telkens meer!
Zwangere
vrouwen, moeders, kinderen,
Zoveel
baby’s heb ik eerder nog niet gezien.
Zij
herinneren mij allemaal aan wat gisteren gebeurd is.
Zij
hadden mij een slechte raad gegeven, dat weet ik nu!
Dokters
zijn wel vreemde lui!
“Wilt
u het kind hebben?”
“Nodig
is het niet!”
“Zo
erg is het helemaal niet!”
“Het
is maar een kleine ingreep!”
“Nee,
raad vragen is niet nodig!”
“Ik
ben een eerste klas specialist in deze zaken!”
“Er
zijn toch immers al teveel kinderen,
zoveel
als zandkorrels aan het strand!”
Alleen
mijn kind, dat is nu niet meer.
Gisteren
zag ik geen andere uitweg!
Vandaag
zie ik kinderen waarheen ik ook ga.
En in
mijn hart schreit een diep verdriet!.
Op de
dag na de abortus.
(1) R.M.
blz 187+188
Artsen
en verpleegsters gingen ten onder aan schuldgevoelens
Dr.Gorg
Götz, Arts voor algemene geneeskunde, Stadbergen bij Augsburg
Onder de titel: "Wat artsen voelen als zij een baby aborteren" bericht een amerikaanse krant over de schokkende psychische gevolgen van het uitvoeren van abortus: "De 49 jarige chef-arts van de modernste abortuskliniek in het St.Lukasziekenhuis in New-York, waar in een tijdsbestek van anderhalf jaar 60.000 abortussen werden uitgevoerd, heeft zijn dienst opgezegd. Zijn collega’s en de verpleegsters moesten bij psychiaters in behandeling gaan. Toch was de dienst goed georganiseerd. Het was niet nodig overuren te maken, omdat de arbeidsploegen regelmatig wisselden.
Maar toch gingen artsen en
verpleegsters er onderdoor, vanwege hun schuldgevoelens, ze werden slachtoffer
van alcoholmisbruik en raakten in de operatiezaal over hun zenuwen".
De
chef-arts zelf schildert als volgt de afschuwelijke dingen die hij beleefde:
"Een van mijn collega's had bij iedere abortus last van
waanvoorstellingen. Steeds leek het hem alsof de foetus de abortus wilde
verhinderen door zich met de piepkleine vingernageltjes aan de wand van de
baarmoeder vast te klemmen, als het ware vechtend om in zijn beschermende
omhulling te kunnen blijven. Als dan de volgende aan de beurt was, kwam hem
dat nare beeld weer voor ogen. Bij andere artsen brak gedurende de abortus het
zweet uit en hun handen beefden.
Tussen
twee operaties moesten ze een borrel drinken. Ze werden geplaagd door zware
nacht-merries en enige van hen zagen maandenlang ‘s nachts niets als
bloed."
De hier
vernoemde chef-arts is later een kliniek voor gehandicapte kinderen gaan
leiden. Hij heeft zijn psychisch evenwicht teruggevonden.